Μικρές ιστορίες τηλε-παίδευσης

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
 Η περίοδος της πανδημίας του Covid19 αποτέλεσε μια πρωτόγνωρη εμπειρία για τον σύγχρονο άνθρωπο και ιδιαίτερα για τα παιδιά και τους νέους.  Τα σχολεία έκλεισαν και η δια ζώσης εκπαίδευση έγινε τηλεκπαίδευση. Ένας νέος τρόπος εξ αποστάσεως διδασκαλίας  που σε κάποιους τομείς λειτούργησε, ενώ σε άλλους όχι.  Το φαινόμενο αυτό, όπως κάθε τι πρωτόγνωρο και ιδιαίτερο, είχε την ανάγκη να αποτυπωθεί. Η ανάγκη των παιδιών να εκφράσουν τις εμπειρίες τους, τις σκέψεις τους και τα συναισθήματά τους , “έβραζε” καθημερινά πίσω από τα κουτάκια της λευκής οθόνης στην πλατφόρμα τηλεκπαίδευσης που κάναμε τα μαθήματά μας.
Έτσι, σκέφτηκα να δώσω τον τρόπο, τον χώρο και το κίνητρο στους μαθητές μου να αποτυπώσουν όλα τα παραπάνω μέσα από το μουσικό-εκπαιδευτικό πρόγραμμα το οποίο και ονόμασα: ” Μικρές ιστορίες τηλε-παίδευσης”. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα είχε ως στόχο τα παιδιά να μεταφέρουν σε μια μικρή ιστορία (πραγματική, ή φανταστική) μια εμπειρία που τους φάνηκε ευχάριστη, ή δυσάρεστη, που τους εξέπληξε, ή τους προβλημάτισε, ή ακόμη και που τους έδωσε το ερέθισμα για να φανταστούν και να ταξιδέψουν,  και να την επενδύσουν ηχητικά και μουσικά δημιουργώντας ηχητικές αφηγήσεις . Οι ήχοι και οι μουσικές που θα επιλέγανε για την ηχητική και μουσική επένδυσή τους μπορούσαν να είναι πρωτότυποι , ή να τους έχουν δανεισθεί από δωρεάν βιβλιοθήκες ήχου που υπάρχουν στο διαδίκτυο (με σχετική βέβαια αναφορά). 
Τα παιδιά αμέσως αγκάλιασαν το συγκεκριμένο πρόγραμμα που είχε διάρκεια 7 μήνες και του οποίου οι συναντήσεις του ήταν μια φορά την εβδομάδα (1 ώρα) μέσω διαδικτύου (ψηφιακή πλατφόρμα Google Meet).  Σε αυτό συμμετείχαν 18 μαθητές του Δημοτικού Ωδείου Λαμίας ηλικίας 13 – 17 ετών. Αρχικά οι μαθητές ήρθαν σε επαφή με διάφορες τεχνικές δημιουργικής γραφής και έτσι κατάφεραν να συγγράψουν 11 ιστορίες, οι οποίες θίγουν διαφορετικά ζητήματα που αναδύθηκαν κατά τη διάρκεια της τηλεκπαίδευσης, όπως τα βίωσαν οι ίδιοι ή οι συμμαθητές τους, προσθέτοντας  ενίοτε στοιχεία μυθοπλασίας.  Σε επόμενο επίπεδο οι μαθητές σχεδίασαν και επένδυσαν ηχητικά και μουσικά τις ιστορίες τους με στόχο να αξιοποιήσουν και τις γνώσεις γύρω από τη μουσική τεχνολογία που απέκτησαν στο εργαστήρι μουσικής τεχνολογίας “Sounds2imagine Lab”.  Μέσα από τον ήχο και τη μουσική προσπάθησαν να αποδώσουν τις δικές τους εικόνες και να μεταφέρουν τα δικά τους μηνύματα.  Οι μεγαλύτεροι μαθητές συνέθεσαν πρωτότυπη μουσική για τις ιστορίες τους και σχεδόν όλοι οι  μαθητές δημιούργησαν και ηχογράφησαν δικούς τους Foley ήχους.  Τέλος, αξίζει να αναφερθεί ότι οι μαθητές πραγματοποίησαν οι ίδιοι την ηχογράφηση των αφηγήσεών τους, την επεξεργασία των αρχείων αλλά και την επιλογή των ήχων και των μουσικών για την επένδυση των ιστοριών τους . Η τελική μίξη των ψηφιακών ιστοριών έγινε υπό την καθοδήγηση της επιβλέπουσας καθηγήτριας τηρώντας όλα τα απαραίτητα μέτρα για την αντιμετώπιση της παρούσας κατάστασης. 
Παράλληλα, την επίβλεψη του προγράμματος είχε και η Ψυχολόγος κα Μαρία Σκαρλάτου, η οποία  παρότρυνε τους μαθητές να αποτυπώνουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα τους με εύκολο και άμεσο τρόπο. 
Σύμφωνα με τις ομολογίες των μαθητών το συγκεκριμένο πρόγραμμα αποτέλεσε μια όαση δημιουργικότητας για αυτούς κατά τη στείρα περίοδο της πανδημίας και τους απέδωσε πολλές δεξιότητες γύρω από τη μουσική, την τεχνολογία αλλά και τη δημιουργική γραφή. Επιπλέον, αποτέλεσε για τους μεγάλους μαθητές το έναυσμα ώστε να επιλέξουν τη μετέπειτα επαγγελματική τους σταδιοδρομία.
Το συγκεκριμένο πρόγραμμα αποτυπώνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα μια ιδιαίτερη περίοδο της εκπαίδευσης, γραμμένη και ηχογραφημένη από παιδιά και εφήβους με τόσο άμεσο, ευφάνταστο,  καλλιτεχνικό και αναπαραστατικό τρόπο, αποτελώντας έτσι σπουδαίο αρχειακό υλικό  για την καταγραφή της και μια πανέμορφη ηχητική παλέτα εφηβικού λόγου. Ίσως την πιο δυνατή από ποτέ!
Σταυρούλα Ν. Μπότη